" مرا به خودم واگذاشت ". عاق آسمان ! کسی هم مرا دوست نداشت و به فکرم نبود. وقتی داشتند مرا می آفریدند ، می سرشتند ، کسی آن گوشه خدا خدا نمی کرد. وقتی داشتم روح می پذیرفتم ، شکل می گرفتم ، قد می کشیدم ، چشمهایم رنگ می خورد ، چهره ام طرح می شد، بینی ام نجابت می گرفت ، فرشته ظریف و شوخ و مهربان و چابک پنجه ای ، با نوک انگشتان کوچک سحر آفرنش ، آن را صاف و صوف نمی کرد ، بر انگاره "کاشکی" که تک درختی خشک بر پرده خیالش تصویر کرده است ، آن را تیز و عصیانگر و مهاجم نمی پرداخت ، وقتی می خواستند قامتم را بر کشند شاعر خیال پرور و بلند پروازی نداشتم تا خیال و آرزوی خویش را نثار بالای من کند ، وقتی می خواستند کار دل را در سینه ام آغاز کنند ، آشنایی دلسوز و دلشناس نداشتم تا برود و بگردد و از خزانه دل های خوب بهترین را برگزیند ، وقتی روح را خواستند در کالبدم بدمند ،هیچ کس پریشان و ملتهب دست به کار نشد تا از نزهتگه ارواح فرشتگان ، قدیسان ، شاعران ، عارفان و الهه های زیبایی های روح و خدایان هنر و احساس و ایمان ، نازترین و نازنین ترین را انتخاب کند ، وقتی … وقتی … وقتی … وقتی… وقتی…